Παίρνω πολλά mail από οπαδούς του ΠΑΟ για τον Τεν Κάτε: πάρα πολλά. Υπάρχουν άνθρωποι που έβριζαν τον Ολλανδό και τώρα μου γράφουν ζητώντας συγγνώμη για όσα του καταμαρτυρούσαν, λες και είμαι φίλος του ή αδερφός του ή συνεργάτης του. Σε όλους απαντώ ότι η περίοδος του Τεν Κάτε, το διάστημα που ο συνήθως παθητικός και κουραστικός ΠΑΟ μεταμορφώθηκε σε μια σκληρή, δυσκολοκατάβλητη, ανθεκτική ομάδα που γυρνούσε τα ματς παρ' ότι τον άφηναν με δέκα παίκτες, θα περάσει στην ιστορία ως φωτεινή εξαίρεση. Χωρίς τον Ολλανδό όλα έγιναν περίπου όπως ήταν και πριν: η ομάδα έπαψε να έχει τσαγανό, οι παίκτες της άρχισαν πάλι να αμφισβητούνται, ο κόσμος άρχισε να ασχολείται με τα διοικητικά, οι αποτυχίες έμειναν ξανά ορφανές διότι λείπει αυτός που είχε το κουράγιο να μπει μπροστά και να τις χρεωθεί προστατεύοντας τα παιδιά του. Τα ίδια παιδιά, που ακριβώς επειδή είναι παιδιά, τα μάλωνε κιόλας.

 

 

Γράψαμε πολλά φέτος για τον Παναθηναϊκό μασκαρεύοντας μια απλή αλήθεια: ο ΠΑΟ πήρε την κάτω βόλτα όταν έχασε τον προπονητή του, αυτόν που πίστεψε στους παίκτες πιο πολύ από όλους, αυτόν που προσπάθησε να αλλάξει στην ομάδα νοοτροπία σχεδόν μόνος του. Πέρυσι ο ΠΑΟ στον δεύτερο γύρο έκανε πολύ λιγότερους πόντους από όσους είχε κάνει με τον Ολλανδό στον πρώτο: οι φετινές δυσκολίες του φαίνονταν από τότε. Ο Νιόπλιας, παρ' όλο που διαχειρίστηκε το ρόστερ με σύνεση κρατώντας τα πολλά καλά που βρήκε, δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα να κάνει το επόμενο βήμα διότι, εν τέλει, δεν την ήξερε όσο καλά τη γνώριζε ο Ολλανδός. Μόνο ο Ολλανδός πήρε γκολ που έδωσαν βαθμούς από τον Κατσουράνη, μόνο αυτός έκανε χρήσιμο τον Βύντρα, μόνο αυτός μας έδωσε και καταλάβαμε γιατί έλεγαν τον Ζιλμπέρτο «αόρατο τείχος». Για αυτόν και μόνο είπε ο Σισέ ότι του έσωσε την καριέρα, αυτόν και μόνο νοσταλγεί ο Καραγκούνης, αυτόν και μόνο άκουγε ο Λέτο σαν πρωτάκι σχολιαρόπαιδο.

 

 

Εβλεπα τον ΠΑΟ με τον Πανιώνιο και θυμόμουν το προπέρσινο ματς. Θυμόμουν τον Παναθηναϊκό να μένει αναίτια με δέκα από τον Ζωγράφο, να δέχεται γκολ οφσάιντ από τον Κουμόρτζι και να γυρίζει το ματς επειδή ο προπονητής του σκαρφίστηκε να παίξει με τον Σιόντη κόφτη κόβοντας τον γηπεδούχο στα δύο. Θυμάμαι ότι πέρυσι «κλείδωσε» την ΑΕΚ αφήνοντας κοτζάμ Σισέ στον πάγκο και βλέποντας τι κάνει ο ΠΑΟ στα ματς με την ΑΕΚ αφότου ο Ολλανδός έφυγε, τσιμπιέμαι. Βλέπω παίκτες όπως ο Καντέ, ο Γκοβού, ο Πλεσί να περιφέρονται στο γήπεδο νωχελικοί και ράθυμοι κι αναρωτιέμαι αν ένας από όλους αυτούς θα τολμούσε να δείχνει σημάδια βαριεστημάρας ξέροντας ότι μετά το ματς τον περιμένει στ' αποδυτήρια ο κόουτς. Η μεγάλη προσφορά του Τεν Κάτε στον ΠΑΟ δεν είναι ότι τα ευρωπαϊκά ματς του διδάχτηκαν στα σεμινάρια της UEFA, ούτε ότι η ομάδα ήταν τόσο καλά δουλεμένη ώστε σε δύο χρόνια δεν είχε ούτε έναν τραυματισμό -αυτά είναι απλά για κάποιον τόσο έμπειρο. Η προσφορά του Τεν Κάτε ήταν ότι έμαθε στους παίκτες να μη φοβούνται την απαίτηση, τους ανάγκασε να ξεχάσουν ό,τι μίζερο είχε προηγηθεί και τους έπεισε να κοιτάζουν πάντα μπροστά, σίγουροι ότι τα καλύτερα έρχονται: έτσι δημιουργείς μία ομάδα που μπορεί να διεκδικεί τίτλους και αληθινές επιτυχίες.

 

 

Ο φετινός ΠΑΟ γέμισε από ανθρώπους που γκρινιάζουν, φοβούνται την αποτυχία, αλληλοκατηγορούνται -κυρίως κοιτάνε πίσω. Ο Τεν Κάτε στο πέρασμά του είχε δείξει ότι καμιά ήττα δεν είναι ντροπή όταν έχεις ιδρώσει τη φανέλα και κανένας στόχος δεν είναι απαγορευμένος ώστε να τον φοβάσαι. Ξεκίνησε το Τσάμπιονς Λιγκ με 1 πόντο σε τρία ματς κι έκανε τρεις νίκες και πέρασε πρώτος. Η ομάδα του, στην οποία δεν έδωσαν τον πρώτο χρόνο καμιά δεκαπενταριά πέναλτι, είχε πάντα επί των ημερών του την καλύτερη επίθεση, πράγμα που ποτέ ιστορικά δεν είχε ο ΠΑΟ. Ο Ολλανδός άλλαξε μυαλά σε ένα γκρουπ παικτών συμβιβασμένων με την αποτυχία κι όταν έφυγε η φθορά της απουσίας του οδήγησε τα πράγματα ακριβώς εκεί που ο ίδιος τα βρήκε. Σήμερα από τους παίκτες του ΠΑΟ λείπει η λάμψη στα μάτια: αυτή που μόνο τον καιρό του Ολλανδού είχαν.       

 

 

Το χειρότερο για τους παράγοντες του ΠΑΟ, ειδικά για τον Νίκο Πατέρα που έχει ως άνθρωπος το σθένος της αυτοκριτικής, είναι ότι δεν αναγνώρισαν το λάθος τους και δεν του ζήτησαν φέτος να γυρίσει πίσω. Γιατί μόνο αυτός μπορούσε να ξανακάνει εγχείρηση καρδιάς στη φετινή άψυχη ομάδα ή να αποτύχει μαζί της αναλαμβάνοντας ωστόσο ως στρατηγός κάθε ευθύνη. Μόνο ο Ολλανδός θα είχε τη δύναμη να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες κάνοντας στην ομάδα ηλεκτροσόκ, επειδή μόνο αυτός είχε την ικανότητα να μιλάει με τους παίκτες του τη γλώσσα της αλήθειας με ευθύτητα και σκληρότητα. Μετά τον Τεν Κάτε τον ΠΑΟ τον φάγανε οι συμβιβασμοί, η εσωστρέφεια και τα ψέματα. Ο,τι μισούσε ο ασυμβίβαστος, εξωστρεφής και απόλυτα ευθύς κόουτς...

 

 

Χθες παραιτήθηκε ο Πατέρας και από μέλος του Δ.Σ. καταγγέλλοντας τις εφημερίδες του ΠΑΟ: δεν είναι και έκπληξη. Παραδόξως και η εξέλιξη της προεδρικής θητείας του Πατέρα έχει να κάνει με τον Τεν Κάτε –εγώ το έγραφα από τότε, αλλά στην ευφορία της στιγμής ο Πατέρας και οι συνεργάτες του δεν το καταλάβαιναν. Ο Πατέρας έδιωξε τον Τεν Κάτε λειτουργώντας λίγο σαν Κόκκαλης: είχα γράψει τότε ένα κομμάτι με τίτλο «ο πρόεδρος που νομίζει ότι θα γίνει Κόκκαλης» -αν το διαβάσετε τώρα είναι προφητικό. Ο Πατέρας πίστευε ότι σφραγίζοντας με έναν τρόπο προσωπικό την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα πάρει πόντους, θα συσπειρώσει ακόμα περισσότερο γύρω του τον κόσμο, θα γίνει γενικώς παραδεκτός από όλους και φυσικά και από τις εφημερίδες που από τότε τον πολεμούσαν. Το λάθος ήταν η εκτίμηση: η ήττα των νοσταλγών που τον κοπανούσαν από τότε θα ήταν να κερδίσει το πρωτάθλημα ο ΠΑΟ με τον Τεν Κάτε, δηλαδή αυτόν που εξαρχής είχαν στοχοποιήσει και χτυπούσαν ανελέητα. Αν το έκανε θα τορπίλιζε εντελώς την όποια αξιοπιστία τους, θα τους έκανε απλά ρόμπες. Αντί να στηρίξει τον προπονητή, δηλαδή αντί να στηρίξει το βασικό σχέδιο που οι νοσταλγοί χτυπούσαν, τον άλλαξε νομίζοντας ότι ο τίτλος θα ήταν ασπίδα. Σύντομα διαπίστωσε ότι όταν ταΐζεις με αίμα το λυσσασμένο σκυλί αυτό δαγκώνει πιο πολύ! Ετσι αφού ένιωσαν δικαιωμένοι επειδή κατασπάραξαν τον Ολλανδό, οι διψασμένοι για αίμα συνέχισαν. Επιτέθηκαν στον Νιόπλια, στον Βγενόπουλο, στον Αντωνίου, στο τέλος και στον ίδιο τον Πατέρα που δεν τους έκοψε τον βήχα στηρίζοντας τον κόουτς που ήταν αδύνατο να χάσει το περσινό πρωτάθλημα.

 

Ο Πατέρας έπρεπε να κρατήσει τον Τεν Κάτε, να πάρει τον τίτλο και να στήσει στο Γουδί της παναθηναϊκοφροσύνης όσους στην ομάδα επί δύο χρόνια επιτέθηκαν λυσσασμένα. Αυτοί θα έπρεπε να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα μπροστά στο απόσπασμα. Το οποίο δεν χρειαζόταν να έχει όπλα και σφαίρες. Με μερικές τουλούμπες μια χαρά θα γινόταν η δουλειά...