Ολοι οι αρθρογράφοι τονίζουν ότι τα γκολ που βλέπουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι λίγα και ότι κάτι πρέπει να αλλάξουν οι προπονητές. Η ανάγνωση του προβλήματος είναι σωστή, ας μου επιτραπεί, όμως, να προσθέσω μια λεπτομέρεια: αυτό που λείπει από τις ομάδες μας είναι οι σκόρερ, δηλαδή οι παίκτες που έχουν γκολ στα πόδια τους.

 

 

 

Την Τετάρτη αγωνίστηκε η Εθνική Ανδρών κόντρα στον Καναδά και η Εθνική Ελπίδων σε φιλικό με τη Γερμανία. Παρ' ότι ο Καναδάς αγωνίστηκε σχεδόν με τα δεύτερα και μολονότι οι Γερμανοί έκαναν το συνηθισμένο τους ανοιχτό παιχνίδι στη Νέα Σμύρνη, οι δυο Εθνικές μας πέτυχαν μαζί 1 και μόνο γκολ! Ηταν πρόβλημα στα συγκεκριμένα ματς η νοοτροπία του Φερνάντο Σάντος και του Γιώργου Γεωργιάδη; Αμφιβάλλω. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν στην εποχή μας Ελληνες σκόρερ να στελεχώσουν τις ομάδες. Ο καλύτερος που έχουμε λέγεται Φάνης Γκέκας, παίζει στη Γερμανία και με την Εθνική έχει πάρει... διαζύγιο.

 

 

 

Με την Εθνική Ανδρών την Τετάρτη έπαιξαν στην επίθεση ο Σαλπιγγίδης, ο Λυμπερόπουλος, ο Νίνης, ο Φετφατζίδης και ο Μήτρογλου. Ο Νίνης και ο Φετφατζίδης είναι παίκτες που γκολ, σήμερα που μιλάμε, δεν έχουν: μακάρι να γίνουν κάποτε μεγάλοι σκόρερ –σήμερα δεν είναι και γι' αυτό δεν φταίει το νεαρό της ηλικίας τους, αλλά τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού τους. Ο «Αναστό» στα 21 του στην επίθεση του Πανιωνίου πετούσε φλόγες, ο Αλεξανδρής έβαζε στη Βέροια πάνω από 10 γκολ τον χρόνο: ο Νίνης και ο Φετφατζίδης έχουν άλλα χαρίσματα –το γκολ λιγότερο. Ο «Λύμπε» λέει ότι του χρόνου θα κόψει την μπάλα: αυτά που ακόμα κάνει είναι πάρα πάρα πολλά. Ο Μήτρογλου στον Ολυμπιακό σε 56 εμφανίσεις έχει πετύχει 16 γκολ, δηλαδή κάτι λιγότερο απ' όσα έβαζε ο Ντέμης Νικολαΐδης σε ένα χρόνο. Σκόρερ αξιόπιστος είναι μόνο ο Σαλπιγγίδης και, όχι τυχαία, αυτός βάζει όλα τα κρίσιμα γκολ της Εθνικής εδώ και μια διετία. Με τους μικρούς της Ελπίδων δεν ασχολούμαι καν: ο Γεωργιάδης με ρεκόρ καριέρας 8 γκολ σε 30 εμφανίσεις στη Β' Εθνική με τον Πανσερραϊκό έφτασε να απασχολεί όλες τις ομάδες! Σκάουτερ της Γιούβε ήρθε να παρακολουθήσει τον Φορτούνη, που στην καριέρα του έχει βάλει ένα γκολ. Θέλω να πω ότι αρκεί λίγο πλέον για να σε προσέξουν. Σίγουρα η προσοχή ελάχιστα αφορά την ικανότητα στο σκοράρισμα.

 

 

 

Ελληνες σκόρερ δεν υπάρχουν, αλλά στη Σούπερ Λίγκα δεν υπάρχουν και ξένοι, μολονότι οι ομάδες πληρώνουν κάθε χρόνο ένα σωρό για επιθετικούς. Για τον Ολυμπιακό, τα έγραφα πρόσφατα: ο μόνος που έχει να παρουσιάσει πολλά γκολ στο βιογραφικό του είναι ο Πάντελιτς που πάτησε τα 33 –αρκετοί από τους υπόλοιπους επιθετικούς πάνε για ρεκόρ καριέρας: ποτέ δεν σκόραραν περισσότερο. Στον ΠΑΟ υπάρχει ο Σισέ, που για τα μέτρα του δικού μας ποδοσφαίρου είναι από άλλον πλανήτη και πίσω του στην επίθεση το σχεδόν τίποτα. Ο Γκοβού έβαλε για τελευταία φορά 10 γκολ σε μια χρονιά το 2001! Πέρυσι έβαλε στο Σαμπιονά 2 και πρόπερσι 1. Ο Πετρόπουλος έχει βάλει 6 πρόπερσι και έκτοτε σίγησε. Ο Χριστοδουλόπουλος έχει κάνει ρεκόρ καριέρας φέτος (!) με 4. Ο Λέτο στην επταετία της καριέρας του έχει βάλει 15, εκ των οποίων 6 πέρυσι. Αν δεν υπήρχε ο Σισέ στην επίθεση του ΠΑΟ, το ποιος θα σκοράρει θα ήταν ζήτημα. Κυρίως γιατί δεν υπάρχει ο Τεν Κάτε, που χωρίς τον Σισέ βοήθησε τον ΠΑΟ να αποκτήσει την πρώτη επίθεση στο πρωτάθλημα πριν από δύο χρόνια.

 

 

 

Φυσικά, υπάρχουν και προπονητές που κάνουν θαύματα, αλλά αυτοί είναι ελάχιστοι –όχι στην Ελλάδα: στη γη. Ο κανόνας λέει ότι τα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών είναι δεδομένα και έπειτα από μια ηλικία δύσκολα αλλάζουν. Θα γίνει σκόρερ ο Σκόκο; Πολύ αμφιβάλλω: ο τύπος είναι για 7-8 καλλιτεχνικά γκολ τον χρόνο και πολλά λέω. Σκόρερ είναι ο Μπλάνκο, όχι όμως κι ο Μουσλίμοβιτς, που στην καριέρα του σε πρωτάθλημα Α' Εθνικής έχει βάλει μάξιμουμ 7. Ούτε κι ο Κόκε, που κάποτε πέτυχε 10, αλλά από τότε πέρασαν έξι χρόνια. Και δεν μπορούμε να μετράμε στα σοβαρά ως σκόρερ παίκτες σαν τον Ιάκομπ (παίρνει πιο πολλές κάρτες από τα γκολ που βάζει), σαν τον Κατόνγκο, τον Σολτάνι, τον Καμαρά, τον Αρσενίεβιτς και τον Κουζέν: τα γκολ που έχουν πετύχει αυτοί στην παραγωγικότερη χρονιά της καριέρας τους, αν τα αθροίσεις, είναι ζήτημα να φτάνουν τα γκολ που έβαλε ο Βαζέχα σε μια από τις top χρονιές του!

 

 

 

Συμφωνώ ότι αρκετοί από τους προπονητές μας φοβούνται. Πώς, όμως, να τους ζητήσεις να βασίσουν τις τύχες της ομάδας τους σε γυρολόγους που δηλώνουν επιθετικοί, αλλά γκολ δεν έβαλαν ποτέ στη ζωή τους και βρήκαν καταφύγιο εδώ, γιατί έχουν καλούς ατζέντηδες; Το πρόβλημα είναι αυτοί που διαλέγουν τους παίκτες. Κυρίως γιατί δεν ξέρουν να φτιάχνουν ομάδες.